Chcesz otrzymywać najnowsze wiadomości
Felietony
Jak przemówić programem?

Ewa Lewandowska-Tarasiuk

Ważną formą wypowiedzi o charakterze merytorycznym jest przemówienie programowe. Może ono dotyczyć różnych treści: ideowych, politycznych, gospodarczych.
     Przemówienie programowe jest gatunkiem wypowiedzi intelektualnej, w której mówca podejmuje się merytorycznie kompetentnego i rzetelnego naświetlenia problemu. Tok jego wypowiedzi staje się rzeczowym wywodem, pretendującym do stworzenia możliwie przekonującej, opartej na racjonalnych przesłankach interpretacji zagadnienia. Adresatem jest najczęściej dość duże audytorium.
     Dobrze przygotowana treść przemówienia programowego może zainspirować do dyskusji, w której uczestnicy na przykład uzupełniają je nowymi tezami, czy też podejmują polemikę z niektórymi poglądami mówcy.
     Takie przemówienie wygłasza się najczęściej na zjazdach, konferencjach, sesjach, seminariach, czy innych tematycznych bądź okolicznościowych posiedzeniach. Do tego rodzaju przemówień zalicza się również tzw. expose zawierające treści programowe (np. expose ministra, expose prezesa fundacji).

     Zakładam, iż w każdej z tych sytuacji jesteście Państwo rzecznikiem słusznej sprawy, a więc Wasza wypowiedź:
  • zawiera argumenty za lub przeciw...
  • staracie się je unaocznić, odwołujecie się w prezentowanej argumentacji do kreowania plastycznych obrazów, oddziałujących na wyobraźnię i wrażliwość;
  • korzystacie ze środków perswazyjnych;
  • po zaprezentowanej argumentacji składacie ofertę.
     Jako rzecznik sprawy powinniście przybrać ton rzeczowy, nieco wzniosły, sugerujący powagę sytuacji i uwiarygodniający Wasze racje, do których chcecie przekonać audytorium. Wskazana będzie pewna powściągliwość gestu, możecie na przykład wystąpić z rekwizytem, który nieco teatralnie wykorzystacie sławiąc bądź ganiać jego cechy.
     Wasza wiedza, zgromadzony materiał merytoryczny, argumentacja - wszystko to powinno wyznaczyć konstrukcję Waszej perswazyjnej wypowiedzi, jej szczególny porządek kompozycyjny. Różne (od antyku - po współczesną homiletykę) są koncepcje układania tego porządku. Korzystając ze sprawdzonych standardów i doświadczeń, weryfikowanych w najróżniejszych sytuacjach publicznych uznaje się za najbardziej przydatny następujący wzór kompozycji mowy:    

WSTĘP
(czyli wprowadzenie)

                          /   OPOWIADANIE (przedstawienie przedmiotu sprawy)
ROZWINIĘCIE  -   ARGUMENTOWANIE
                          \  
ODPIERANIE ZARZUTÓW

ZAKOŃCZENIE



Pamiętajcie więc:

Swoją teorię budujcie na dwóch-trzech najmocniejszych argumentach.

Najpierw koncentrujcie się na argumentach najmocniejszych, potem zaś najsłabszych
 
(być może te ostatnie warto pominąć).
(wrzesień 1998)

dodano: 2012-03-01 16:00:00