Chcesz otrzymywać najnowsze wiadomości
Wydarzenia
Tadeusz Mazowiecki nie żyje

W poniedziałek nad ranem zmarł Tadeusz Mazowiecki. Działacz opozycyjny, polityk, publicysta i były premier. Objął to stanowisko w 1989 roku, jako pierwszy niekomunistyczny szef rządu III RP. Miał 86 lat.

Tadeusz Mazowiecki urodził się 18 kwietnia 1927 r. w Płocku. W 1946 r. ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Marszałka Stanisława Małachowskiego w Płocku. Później rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim, których nie ukończył. Od 1945 roku do 1955 roku związany był z katolickim ruchem PAX. Po odejściu z PAX-u związał się ze środowiskiem "Tygodnika Powszechnego" i redakcją "Po prostu". W 1957 r. został jednym z założycieli warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej, a rok później redaktorem naczelnym miesięcznika "Więź". W latach 1961–1972 Tadeusz Mazowiecki sprawował mandat posła na Sejm PRL III, IV i V kadencji z ramienia katolickiej grupy Znak. W 1972 władze PRL nie zgodziły się na jego ponowne kandydowanie do Sejmu. Pozbawiony możliwości kandydowania na urząd poselski, w 1976 roku związał się z ruchem opozycyjnym.

W sierpniu 1980 Tadeusz Mazowiecki stanął na czele Komisji Ekspertów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego, której zadaniem było wsparcie strajkujących w Gdańsku robotników w rokowaniach z władzą. W styczniu 1981 KKP powołała go na stanowisko redaktora naczelnego „Tygodnika Solidarność” - pierwszy numer ukazał się 3 kwietnia 1981.

Po wprowadzeniu stanu wojennego w grudniu 1981 roku został internowany. Aktywnie uczestniczył w rozmowach Okrągłego Stołu i stał się jednym z głównych architektów porozumienia, na mocy którego 4 czerwca 1989 odbyły się częściowo wolne wybory. 24 sierpnia Sejm PRL X kadencji (tzw. Sejm kontraktowy) powołał go na stanowisko prezesa Rady Ministrów – za głosowało 378 posłów, 4 było przeciwko, a 41 wstrzymało się od głosu.

W wyborach prezydenckich pod koniec 1990 r. wystartował przeciw przewodniczącemu związku "Solidarność", Lechowi Wałęsie. Niestety, nie wszedł nawet do drugiej tury. Między 1991 do 1995 r. był przewodniczącym Unii Demokratycznej - późniejszej Unii Wolności.

W 1992 został Specjalnym Wysłannikiem ONZ w Bośni i Hercegowinie. W listopadzie 2002 odszedł z Unii Wolności i od 2005 został jednym ze współzałożycieli Partii Demokratycznej – demokraci.pl. Do 2006 był jej przewodniczącym. Później wycofał się z działalności partyjnej.

Od 12 października 2010 do śmierci zajmował stanowisko etatowego doradcy prezydenta Bronisława Komorowskiego ds. polityki krajowej i międzynarodowej.

Wielokrotnie był nagradzany: doktor honoris causa Uniwersytetów: w Leuven, Genui, Giessen, Poitiers, Exeter, Uniwersytetu Warszawskiego oraz Akademii Ekonomicznej w Katowicach. Odznaczony m.in. Orderem Orła Białego (1995), Złotym Orderem Herbu Bośni (1996), Orderem Legii Honorowej (1997), nagrodą Jana Nowaka-Jeziorańskiego (2004).


dodano: 2013-10-28 13:34:05