Chcesz otrzymywać najnowsze wiadomości
Wydarzenia
Siła perswazji

Prof. dr Ewa Lewandowska-Tarasiuk

Aby móc emanować siłą perswazji, powinieneś przede wszystkim wypracować w sobie pozytywną motywację myślenia o sobie i zdeterminować tym swoje zachowanie.

Co powinieneś uczynić, by chciano cię słuchać, by ulegano właśnie Tobie, by przyjmowano Twoją argumentację? Czy w trudnym sporze będziesz umiał formułować własne racje, wyzwalać w sobie emanującą na innych ową siłę perswazji, której ulegać będą wszyscy ci, do których się zwrócisz?
     Co zatem zrobić, by pod wpływem tego, co mówisz, w jaki sposób mówisz, Twoi słuchacze pragnęli tego, co im obiecujesz, nienawidzili tego, co potępisz, zaś przyjmowali to, co zalecasz? To właśnie w przywołanej tu fragmentarycznie myśli św. Augustyna zawiera się kwintesencja tego, co określamy siłą perswazji. Musisz ją zatem wyzwolić w sobie, bowiem ona drzemie tak w Twoim intelekcie, jak i Twoich emocjach. Jeżeli więc okażesz się charyzmatyczny i wiarygodny – a takim mają odbierać Cie Twoi słuchacze – to potrafisz przekonywać. Tylko wtedy będziesz mógł przewodzić, rzucać tłumy na kolana, wyzwalać w ludziach moc i siłę działania, uskrzydlać tych, którzy pogrążeni w depresji zatracili sens życia, poskromić tych, którzy w ekspansji roszczeń i nienasyconych żądz posiadania zagubili zdrowy rozsądek, niebezpiecznie zlekceważyli pokorę wobec własnego losu.

Charyzma, definiowana jako szczególny rodzaj żarliwości, nie musi przejawiać się jakąś specjalną ekspresją. To prawda, że historia zna takich mówców, którzy posługiwali się nią i ich słowa porywały tłumy. Ale i w tej materii zmienia się estetyka gustów słuchaczy, a więc konsekwencja estetyczna retorycznych prezentacji. Charyzmatycznym mówcą może się okazać ktoś niezwykle powściągliwy w pozawerbalnych zachowaniach, koncentrujący uwagę słuchaczy na tych powszechnie znanych cechach swojej osoby, które pozwalają mu budować własny prestiż. Prezentacja mówcy wprawdzie stanowić będzie potwierdzenie tego, co już o nim wiadomo, ale zawierać będzie informacje pozytywne (pozytywną ocenę kompetencji, zawodowego czy społecznego statusu, prezentowanych zachowań, osiąganych sukcesów itp).
    Ów prestiż – pojmowany jako poważanie, wpływ, autorytet, którym cieszysz się w danej społeczności – wyzwala swoistego rodzaju fascynację. To więcej niż akceptacja, to szczególny urok, którym emanujesz, siła wpływu na otoczenie. A więc wszystko to, co tworzysz, materia, w której działasz. Twoje wszelkie dokonania mogą składać się na ów prestiż. Zdobywasz go swej pracy i w życiu prywatnym.
    Zarówno Twoja charyzma, siła oddziaływania na audytorium, jak i prestiż wywołujący fascynację Tobą, Twoją ideą, dziełem, stają się niezbędnymi wartościami. Dzięki nim wyzwalasz w sobie siłę perswazji. W ten sposób otwierają się przed Tobą, jako retorem, możliwości olbrzymich sukcesów w przekonywaniu pojedynczych ludzi, wielkich zgromadzeń, odbiorców mass mediów.
    Jeśli uda Ci się wyzwolić w sobie ów szczególny rodzaj żarliwości, to uda Ci się przekonać słuchaczy do Twojej wiarygodności i słuszności Twoich słów. Jeżeli potrafisz wzbudzić fascynację tym, kim jesteś i co robisz, zjednywać swoim urokiem i osobistym magnetyzmem słuchające Cię audytoria, to także uwiarygodniasz siebie i forsujesz swoje racje. Emanuje z Ciebie owa jedyna i niepowtarzalna moc perswazyjna, zjednująca Ci tych, na których Ci zależy. Ową moc perswazyjną, wynikającą z Twojej charyzmy i autorytetu – prestiżu, jaki pragniesz mieć wśród tych, do których się zwracasz, czerpać musisz z własnej witalności, mocy ducha, proasertywnego nastawienia do siebie, otaczającego Cię świata, głębokiej wiary w sens własnych działań, idei i słów je wyrażających. Jeżeli Ty nie potrafisz wykrzesać w sobie samym wiary w ów sens, nie możesz oczekiwać tego od tych, których chcesz do owego sensu przekonać.
    Zatem przede wszystkim Ty musisz być przekonany o wartości i słuszności tego, co robisz, o czym myślisz, do czego chcesz nakłonić innych. Z wiary we własne przekonania, z identyfikacji z własnymi poglądami, z utożsamiania się z wartościami, które wyznajesz, czerpać będziesz bowiem ową moc ducha. To ona uczyni z Ciebie charyzmatycznego przywódcę, szefa, polityka, działacza społecznego czy nauczyciela. Pamiętaj zatem:

    Tylko moc ducha i pasja tworzenia natchną Cie charyzmą, a Twój prestiż – autorytet, wynikający z tego, kim jesteś, co robisz i jaki potrafisz wykreować własny wizerunek, wyzwoli fascynację Tobą i ideą, którą głosisz.       

    Aby móc emanować siłą perswazji, powinieneś przede wszystkim wypracować w sobie pozytywną motywację myślenia o sobie i zdeterminować tym swoje zachowanie. Tylko wtedy, gdy potrafisz wyzwolić w sobie moc ducha, będziesz mógł przekonać ją innym. Już od tej chwili próbuj uwolnić swoje myśli z tych barier, które ograniczają Twoją wiarę we własne siły. Pamiętaj:

    Jeśli chore są myśli, to i chore są słowa.

    Dlatego należy przeorientować myślenie o sobie samym, zrezygnować z treści antyasertywnych i zastąpić je proasertwynymi.
    To prawda, iż nasza narodowa tradycja historyczna i kulturowa bliższa jest filozofii cierpienia i ofiary niż filozofii sukcesu, zaś edukacja i integralnie związane z nią wychowanie nie proponowały jeszcze do niedawna świadomie zaprojektowanego treningu pozytywnego myślenia, sprzyjającego pomyślnemu rozwojowi jednostki. Zapewne też dlatego w naszych wewnętrznych monologach, tak silnie determinujących nasze zachowanie przeważają treści antyasertywne. Nadszedł już czas, by uświadomić sobie ich wyniszczający wpływ na osobowość i za wszelką cenę próbować przeorientować własny monolog wewnętrzny tak, by ukierunkować go na proasertwne myślenie o sobie, swoich szansach i możliwościach, twórczo i pomyślnie warunkujących nasz rozwój. (czerwiec 2015)


dodano: 2015-06-06 12:17:03