Wydarzenia
|
Teatralizacja prezentacji  Dr Ewa Lewandowska-TarasiukTeatralizacja przekazu prezentacyjnego nadaje mu atrakcyjność widowiskową, a dramaturgia jego treści merytorycznej – dynamikę Budowa akcji w dramacie uwzględnia pięć zasadniczych faz: ekspozycję, rozwinięcie, punkt kulminacyjny, perypetię i zakończenie. Warto prześledzić ów tradycyjny model i porównać z nim konstrukcję wystąpienia prezentacyjnego. W ekspozycji zostaje przedstawiony wyjściowy układ zdarzeń i zawiązuje się konflikt dramatyczny. Rozwinięcie przedstawia bieg wypadków, osnutych wokół głównego konfliktu – stają się widoczne momenty dramatycznych napięć. Następuje spiętrzenie wydarzeń i punkt kulminacyjny, w którym dramatyczne napięcie osiąga apogeum. Zachodzi zmiana w losach bohaterów, wynikająca z dynamiki rozwoju wątków dramatu, czyli perypetia. Stanowi ona łącznik między punktem kulminacyjnym a zakończeniem. Może ono być pomyślne bądź tragiczne dla bohaterów (w tragedii antycznej podsumowanie tego, co się wydarzyło, stanowił exodos wykonywany przez chór). Trudno mówić w prezentacji o konflikcie w jego tradycyjnym, dramaturgicznym znaczeniu, ale przedstawienie wyjściowego układu zdarzeń związanego z istotą problemu, który okaże się przedmiotem prezentacji jest głównym wątkiem ekspozycji. W prezentacyjnym wywodzie rolę ekspozycji pełni wstęp. Kompetentne odwołanie się w nim do znaczenia i rangi problemów, pobudzenie zaangażowania odbiorców, wyzwolenie psychofizycznego stanu otwarcia się na prezentację, pobudzenie ciekawości i oczekiwania na prezentacyjną ofertę – to najważniejsze elementy budowania jego dramaturgii, które nierzadko także mogą przybierać pewne formy konfliktu, np. między tradycją a nowoczesnością czy stanem aktualnym a proponowaną wizją nowych rozwiązań. Dokonywanie diagnozy sytuacyjnej, związane z określeniem i rozwinięciem problemu, odniesienie jej do potrzeb i pragnień audytorium, wyzwalanie potrzeb jeszcze nieuświadomionych – to rozwinięcie głównych wątków merytorycznych prezentacji. Tutaj właśnie prezenter będzie korzystać z przykładów i objaśniać analizowane mechanizmy sytuacyjne – w tej części jego wypowiedzi coraz bardziej widoczne będą momenty napięć intelektualno-emocjonalnych, tworzących dramaturgię prezentacji. Wtedy prezenter odwoła się do argumentacji merytorycznej, stanowiącej o sile jego perswazji, nie rezygnując z argumentów emocjonalno-wolicjonalnych. Tok prezentowanego wywodu doprowadzi niezauważalnie do punktu kulminacyjnego, wtedy zostaną wytoczone najważniejsze argumenty, sformułowane najistotniejsze tezy, postawione najtrafniejsze pytania. Pobudzą one ciekawość poznawczą, gotowość do zmian zastanego stanu rzeczy, kreatywność w podejmowaniu nowych wyzwań. Wiele zależy od tego, w jaki sposób wspomagające komunikaty zostaną sformułowane i wygłoszone, na jakim poziomie manifestować się będzie kultura żywego słowa nadawcy komunikatu – prezentera. Gdy pojawi się możliwość rozwiązania problemu w postaci tego, co zaspokoi potrzeby i pragnienia odbiorców – przedstawionego produktu, usługi czy idei – wtedy będzie można mówić o zapożyczonej z sytuacji dramatycznej perypetii. Stanowi ją symulacja rzeczywistości po zastosowaniu proponowanego rozwiązania oraz dynamiki rozwoju jej wątków, zawartych w przedstawionych epizodach. Z perypetii wynikać będzie zakończenie, podsumowujące symulacyjny opis rzeczywistości, nawiązujące do najważniejszych jej znaczeń i prezentujące rozwiązanie problemu. Prezenter może odwoływać się do osobistego zaangażowania odbiorców, wyzwolić wolę ich działania, sformułować trafne przesłanie adresowane do audytorium. (wrzesień 2013) dodano: 2013-09-14 12:43:28 |